Een verkeerde koppeling…

Harold (cliënt met een matige verstandelijke beperking) is laatst plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Een hoge bloeddruk en hartritmestoornissen waren daarvan de oorzaak. Op zijn werk was Harold niet lekker geworden. Duizelingen en een misselijk gevoel terwijl hij een plaattaart aan het maken was. Harold liet niks blijken en ging gewoon verder met zijn werkzaamheden. De begeleiding stelde hij niet op de hoogte. Ook niet toen hij die middag thuis kwam. Harold ging naar zijn kamer maar de duizelingen werden erger en het misselijke gevoel ook. Zo trof de begeleidster hem, hevig transpirerend en met een wit gezicht op zijn appartement aan. Harold werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Nadat hij goed ingesteld was op de medicatie mocht Harold weer naar huis. Aan het werk wilde hij nog niet, daar was hij nog niet aan toe. Hij liet blijken dat hij er tegenop zag, want daar was het immers begonnen…in de keuken bij het maken van de taart. Er werd afgesproken dat Harold eerst eens op de koffie zou komen op het werk. Dan kon hij langzaam wennen. Met POPtalk heb ik dat voorbesproken met hem. Harold gaf duidelijk aan dat hij er 2 kopjes koffie zou gaan drinken, en dan linea recta naar huis. Hij vertelde me ook nog niet toe te zijn aan het kijken in de keuken. Want daar was het immers allemaal begonnen. Met een blokje hebben we een 'keuken' neergezet en Harold mocht eens proberen om zijn pop in de keuken te laten kijken. Langzaam en aarzelend deed hij dat om er vervolgens een tijdlang naar te kijken. Toen keek Harold op en zei tegen mij: dit voelt goed. Ik heb benadrukt dat hij een nare herinnering heeft aan het ziek worden in de keuken. Maar het is niet meer dan dat…alleen een herinnering. Als hij morgen gaat kijken dan zal hij niet opnieuw ziek worden. Harold besloot dat hij de volgende dag ook een kijkje in de keuken zou nemen. Dat durfde hij nu wel aan…