10 jaar kindercoach

Wat zag de wereld er nog anders uit tien jaar geleden…Na mijn opleiding tot kindercoach en Daviscounselor besloot ik een nieuw pad in te slaan: die van ZZP-er. Een eigen praktijk, een website, folder en een eigen logo! De eerste paar jaar samen met een andere kindercoach want dat voelde minder eng. Ik wist nog niet welke kinderen er op mijn pad geplaatst zouden worden, welke hobbels ik zou tegenkomen en op welke kruisingen ik zou komen te staan. Nu ik over mijn schouder achterom kijk zie ik een dubbel spoor, die van In Beeld kindercoaching&counseling en die van POPtalk, één weg met twee sporen. Ik zie kleine en grote bloeiende en vruchtdragende bomen langs mijn pad maar ook enkele doornstruiken. Op sommige plekken zie ik hobbels midden op de weg of staat er ineens een hek. Vele andere paden hebben die van mij gekruist. Mijn weg loopt niet recht maar kronkelt en lijkt voortdurend ergens naar onderweg te zijn. Het is een stevige weg. Maar wat mijn weg zo bijzonder maakt zijn de mensen die ik erop tegenkwam. Nieuwsgierige, open, gekwetste, leergierige, speelse, serieuze of grappige kinderen. Onzekere, opstandige, vertederende jongeren. Ongeruste, zoekende of vertwijfelde ouders. Ieder met een specifieke hulpvraag. Wat was ik in het begin onzeker. Zou ik ze wel echt kunnen helpen? Hoe zorg ik ervoor dat ik cliënten krijg? Wie zit er op mij te wachten? Wat schaf ik allemaal aan (veel en veel teveel blijkt achteraf), welke cursussen en methodieken wil ik volgen? En ook niet onbelangrijk: hoe pak ik mijn administratie aan!

Na de eerste onzekere passen op dit nieuwe pad leerde ik genieten van al het moois dat ik tegenkwam. Het vertrouwen van ouders bijvoorbeeld. De opluchting van een kind als het een succeservaring opdoet. De intervisies met collega’s. Het bedenken en ontwikkelen van nieuwe materialen. En het bedenken en ontwikkelen van een nieuwe methode: POPtalk! Vanaf dat moment begon er een tweede spoor op mijn weg te lopen. En werd het meteen een stuk drukker. Het is geweldig om te zien en te ervaren dat mensen enthousiast raken van iets dat ik heb bedacht. Mijn zelfvertrouwen is dan ook een ietsepietsie gegroeid in die jaren, mijn kennis is vergroot en ik ben gewoon vooral heel dankbaar dat ik van mijn hobby, mijn werk heb kunnen maken.

Ik hoop dat mijn weg nog lang doorgaat en dat ik daar met evenveel plezier op blijf wandelen. Ik ben nieuwsgierig naar wie en wat ik allemaal nog ga tegen komen. Ik heb er vertrouwen in dat hobbels weer genomen kunnen worden, hekken geopend en successen gevierd. Kortom…ik heb er zin in!