Wat heeft Fay nodig?

Vanmiddag komt Fay (bijna 8) na een korte pauze weer bij mij in de praktijk. Regelmatig heb ik gesprekken met haar over school en hoe zij, op deze plek, meer zelfvertrouwen kan ontwikkelen. We oefenen met opkomen voor zichzelf en haar grenzen aangeven.

Vandaag voelt het voor mij anders. Dit komt door de reden van Fay haar ‘pauze’.  Drie weken geleden is Fay haar moeder na een heel kort ziekbed overleden aan kanker. Door Fay haar vader ben ik op de hoogte gehouden en ook heb ik de familie persoonlijk gecondoleerd. Bij de condoleance heb ik gezien hoe mooi de kist was beschilderd en versierd met schelpen. Met dit beeld nog helder voor ogen open ik de deur voor Fay.

Fay stapt samen met haar vader binnen en zegt al snel: “papa je mag nu wel weg hoor.” Met een koekje en een glaasje limonade gaan wij zitten. Fay staat op en begint in de bak met playmobil te grabbelen. Ze zoekt de poppetjes van haar familie die we ooit bij de kennismaking hebben gebruik. Fay zet de poppetjes op tafel en zegt: “dit klopt niet meer, mama is dood.” Ik bevestig dit en vraag of ze hierover wat wil vertellen. (op de tafel staan bakken met verschillende ondersteunende materialen o.a. een rouwkistje, hartjes, bloemen, emoticons, schelpen, enz.)

Fay pakt het kistje in haar handen en zegt: “Wij hebben mama haar kist heel mooi gemaakt. Mama houdt van het strand en de zee. Daarom hebben mijn zussen en ik die kleuren gebruikt en met papa schelpen gezocht en erop geplakt.” Ik vertel haar dat ik de kist heb gezien en dat hij er heel mooi en speciaal uitzag. “Jij was er ook hè, met dat handen geven.” zegt ze.

Ik vraag haar wat er daarna is gebeurd, omdat ik er toen niet meer bij was. Fay pakt poppetjes en zet ze op een rij voor de kist met haar moeder er in. Naast de kist zet ze bloemen en legt er een paar schelpjes bij. Ook zet ze een poppetje in een zwart pak bij de kist en vertelt over een meneer die een verhaaltje voorleest en dat er veel mensen moesten huilen en dat zij ook moest huilen.

Dan uit het niets zegt Fay: “een weet je wat zo raar is als wij aan tafel zitten: er is nu altijd een stoel leeg, maar papa zegt dat mama nu een engel is en ze kijkt uit de hemel naar ons als we eten. Mama is er toch wel bij.” Fay kijkt mij met een stralende lach aan en gaat opnieuw in de weer met de poppetjes.

Als papa haar komt ophalen laat ze hem vol trots het gezin aan tafel zien. Ik maak een foto van de opstelling en geef de print aan haar mee. We maken een afspraak voor volgende week. En wat Fay dan nodig heeft……………………….?

 

Marjo Andringa – Wobma

Gezins en kindercoaching Friesland