Waar is mama nu?

Vanmiddag komt Jelle(6) weer. Regelmatig heb ik gesprekken met hem over zijn moeder en opa die vorig jaar zo plotseling overleden. Fantasie en werkelijkheid lopen nog vaak door elkaar in deze gesprekken. Vandaag gaat het over de plek waar mama nu is…

‘Mama is op een andere planeet (Mars), samen met opa en alle andere mensen die ook dood zijn gegaan. Met een telescoop kunnen ze naar de aarde kijken en zien wat ik doe’.

‘Op die planeet is er van alles te doen: er is muziek, een kledingwinkel, computers en walkie-talkies. Daarmee kunnen ze berichten naar mij sturen’. Ik vraag aan Jelle of hij dat laatste echt denkt of dat hij dat graag zou willen. Zachtjes zegt hij: ‘Ik zou dat heel graag willen’.

Op die planeet kun je ook gewoon spelen: voetballen en gamen. Bloemen zijn er ook, maar niet zoveel. Jelle kiest een nadenkende smiley uit. Eigenlijk snappen de mensen op die planeet niet zo goed waarom ze dood zijn gegaan…

Daarna zet Jelle de poppetjes voor hemzelf, papa, Eefje en opa neer op de aarde. Oma staat het dichtst bij de planeet, ze is al 58. Daarna papa, dan Jelle zelf en dan Eefje, zijn zusje. Zij is immers de jongste. Dus hoe ouder je bent hoe dichter bij de dood je bent. Ik vraag Jelle hoe dat dan zit met zijn moeder? Die was nog niet zo oud?

‘Pas 34 jaar’, zegt Jelle. Maar zij werd ziek dus daarom ging ze eerder. Maar als je dood gaat, dan zie je elkaar weer en dat is een fijne gedachte voor hem.

‘Weet je wat mooi zou zijn Trudy’? ‘Als je dood gaat en dan gewoon weer als baby begint, je bent dan gewoon weer 0’.

Nou…dat lijkt mij ook wel wat! Wat een wijsheid zit er al in dit jonge ventje.