Omdenken

De moeder van Kim(15), een goede vriendin, vertelt me tijdens een gezellig bakje koffie dat ze niet meer weet wat ze moet doen. Kim huilt nog steeds bijna iedere zondagavond en soms ook in de ochtend voor het naar school gaan. Zo erg ziet ze tegen de schooldag op! Ze had dit al op de basisschool en heeft er nu nog steeds last van. Kim zit in de 3e klas van de middelbare school en vraagt zich af hoe dit verder moet als ze gaat studeren.

Ik vertel mijn vriendin over poptalk en laat haar weten dat ik best samen met Kim wil kijken of ik haar kan helpen. 

Kim komt de eerste keer mijn kamer binnen. Een gezellige, vrolijke jonge meid van 15 jaar. Niet verlegen en ze lijkt goed te weten wat ze wil. Ze ziet alle poppetjes liggen en moet er een beetje om lachen. Ik stel haar gerust dat we niet gaan spelen en leg kort uit wat de bedoeling is van deze poppetjes. Ze mag vervolgens een poppetje uitzoeken waar ze zichzelf mee kan identificeren.

Ze mag beginnen met het vullen van een relatiecirkel en ik vraag haar poppetjes neer te zetten voor haar familie, vrienden en vriendinnen en mij te vertellen wie ze zijn en waarom ze op die plek staan. Kim weet dit heel goed te vertellen en geeft ook goed aan waarom sommige personen dichtbij haar staan en anderen verder weg. Daarna begint ze zelf over haar vrienden en vriendinnen. Ze had een hele goede vriendin en die vriendschap is over door een stomme ruzie. Ze is hier erg verdrietig over. Ik vraag haar of dit invloed heeft op het naar school gaan. Kim geeft aan dat het niet echt van invloed is, soms een beetje.

Ik vraag haar wat er gebeurt op zondagavond.

Kim: ik begin in mijn hoofd na te denken over school. Naast wie moet ik zitten bij de eerste les?  Wat moet ik zeggen? Wat denken ze over me? Als ik daar aan denk dan word ik zenuwachtig en wil ik eigenlijk liever niet naar school, terwijl ik school wel erg leuk vind.

Ik: word je gepest op school?

Kim: nee helemaal niet, ik heb eigenlijk wel een paar goede vrienden, maar het zijn mijn  gedachten die me onzeker maken.

Samen met Kim kijken we eens naar haar rooster. Het eerste lesuur op maandag heeft ze samen met een goede vriend. We zetten haar poppetje naast die van de vriend. Meestal zit ze ook echt naast hem op maandagmorgen. Daarna bespreken we haar gedachte “naast wie moet ik zitten?”. Is dit terecht? Ik laat Kim hier zelf antwoord op geven. Ze beseft dat ze al weet naast wie ze gaat zitten. Samen kijken we naar de andere lesuren op die maandag en zetten poppetjes naast haar eigen poppetje van vrienden of vriendinnen naast wie ze kan gaan zitten. Dat beeld geeft haar rust!

We spreken af dat ze op zondag een lijstje maakt naast wie ze kan gaan zitten op die eerste schooldag. 

Twee weken later heb ik weer een afspraak met Kim en ze komt blij binnen. Het gaat beter met haar. Ze heeft in ieder geval niet meer hoeven huilen op zondagavond! De komende twee weken gaat Kim door met het lijstje maken naast wie ze kan gaan zitten in de les en ze gaat nu ook eens proberen een gesprek aan te gaan met klasgenoten die ze niet zo goed kent. Beginnen over hoe het weekend is geweest, enz. 

De derde keer komt Kim binnen en vertelt ze me blij dat ze nog steeds niet heeft gehuild op zondagavond en ook niet meer in de ochtend voor het naar school gaan. Het gesprek aangaan met anderen in de klas vindt ze nog wel moeilijk. Ze praat natuurlijk wel met haar eigen vrienden en vriendinnen. 

Ik vraag Kim om haar eigen poppetje te pakken en neer te zetten samen met haar vrienden en ook een paar andere kinderen uit haar klas, die ze nog niet zo goed kent. Als ze die heeft neergezet, ga ik samen met haar en haar moeder het ‘omdenken-spel’ doen. (kijk op youtube naar de uitleg van dit spel): https://www.youtube.com/watch?v=VXAwnlnYApE

Dit gaat erg goed en je ziet Kim steeds meer ‘groeien’. Als het afgelopen is, zegt Kim: “ik vond dit echt super fijn om te doen en zeker niet kinderachtig”. Een paar weken later heb ik haar moeder aan de telefoon en die is zo blij. Ik zie een hele andere Kim. Ze is veel zekerder van zichzelf.

Dat is zo mooi om te horen.

 Poptalk is een geweldige manier om, ook met pubers, te kijken naar de situatie en die samen inzichtelijk te maken. Het mooie van Poptalk is dat je het ook heel goed kan combineren met andere materialen. Zoals in mijn voorbeeld met de relatiecirkel en het omdenkspel. 

Mijn naam is Marjo Somers en ik ben leerkracht in het basisonderwijs. Toen ik voor het eerst van Poptalk hoorde werd ik helemaal enthousiast. Ik kan dit ook heel goed toepassen in en binnen mijn onderwijs. Als de ruimte daar is, dan doe ik dat ook met veel liefde en enthousiasme. Ik ben bezig met het opzetten van mijn eigen praktijk “Evenwicht door inzicht” coaching. Hierin wil ik me vooral richten op het helpen van kinderen en jonge mensen m.b.v. Poptalk voor kids, Poptalk Rouw en Verlies en Kunstzinnig Dynamisch Coachen. Ook hoop ik met mijn praktijk Poptalk meer bekendheid te geven zodat ik anderen kan trainen in het voeren van Poptalkgesprekken.

 Marjo Somers

‘Evenwicht door inzicht’ Coaching