Mijn gedachten zijn de oorzaak!

Mijn gedachten zijn de oorzaak! 

Vandaag is Richard bij me. Hij komt iedere week om de technieken die hij heeft geleerd tijdens de Davis®counseling te onderhouden en het oefenen in het toepassen van deze technieken bij spelling en grammatica. 

In mijn praktijk ligt een balanskussen. De meeste kinderen die de praktijk bezoeken willen heel graag leren om op het kussen in balans te staan. Als afwisseling met werken aan spelling of grammatica is het een uitdaging die bijna iedereen graag aangaat. Zo ook Richard. Hij heeft het al eens eerder gedaan. Dat ging best goed. Een kleine minuut kon hij al blijven staan. Vandaag wil Richard zijn record verbeteren. 

Enthousiast gaat hij op het balanskussen staan, hij laat los (ontspanning) en oriënteert zich. Twee basistechnieken om te focussen. Maar het gaat niet zoals hij zich heeft voorgesteld. Hij probeert en probeert! Het lukt hem ongeveer 15 seconden, maar dan is het op. Zo aan de buitenkant merk ik niet heel veel aan Richard. Hij geeft niet snel op. Maar plotseling stapt hij van het kussen en zegt vol overtuiging “Ik ben slecht, ik kan dit niet”.  Hij lukt hem niet om de oorzaak aan te geven. Hij weet het niet en gaat zeer teleurgesteld in zichzelf op zijn stoel zitten. Dit laat ook mij niet koud en ik begrijp het ook niet helemaal. Daarom vraag ik aan hem of hij samen met mij en de Playmobil poppetjes wil kijken of we de gedachte “Ik kan het niet, ik ben slecht”, kunnen wegnemen. Dat wil hij wel... 

We zetten de gebeurtenis op tafel. Richard  op een scheef balanskussen. Dan bespreken we de gedachte. Die is roze. Als we een beetje verder praten, vertelt hij, dat het net is als het terugkrijgen van een dictee vol met rode strepen. Hij kleit het dictee en met rode klei de strepen. We leggen het bij gedachte. Op een schaal van 1 tot 10 is de gedachte 5 legoblokjes sterk. Het is dus vervelend, maar het kan erger volgens Richard zelf.

Ik geef hem de pictogrammen en vraag welk pictogram het best bij de gedachte past die hij net op tafel heeft gezet. Hij zoekt een tijdje en pakt dan een pictogram, die hij op mijn verzoek op de voor hem juiste plaats op de tekenpop drukt. Ook krijgt de tekenpop een passende houding. Volgens Richard voelt het net als een hond die hoopt een bakje met eten te treffen en dan blijkt het bakje leeg. L

Een tijdje kijken we naar de materialen op tafel. “Zou je de gedachte ook kunnen veranderen?” vraag ik. Aan zijn gezicht zie ik, dat mijn vraag verwarring veroorzaakt. “Veranderen?” 

Om hem een beeld bij mijn vraag te geven pak ik het boekje “Tijger – tijger is het waar” van Byron Katie en Hans Wilhem erbij. Samen lezen we het boekje. Tijger denkt dat niemand hem aardig vindt. Samen met schildpad onderzoekt hij deze gedachte en wat dat doet met zijn gevoel. Wij doen hetzelfde met de gedachte van Richard. Om vervolgens te experimenteren met andere gedachten en wat je dan voelt. En ineens zegt Richard: “Dus mijn gedachte is de oorzaak, daardoor lukt het niet!”. Ik stel voor om het te onderzoeken.

Op tafel zet hij de gedachte neer, die hij zou willen hebben en de gevoelens die hij dan krijgt. De kleur van gedachte verandert en hij denkt aan een hond, die een dik bot krijgt. De gevoelens komen overeen met een gekke aap en de tekenpop verandert ook helemaal van houding. De tekenpop verandert, maar ik zie ook dat zijn houding verandert. Hij denkt dat hij nu wel op het kussen kan blijven staan! 

Als hij het opnieuw probeert staat hij in één keer meer dan 3 minuten in balans op het kussen. Hij wordt enthousiast en wil graag nog een keer. Dat mag en zonder blikken en blozen staat hij zelf meer dan 6 minuten in balans!! Zijn zelfvertrouwen is met een flink aantal legoblokjes gegroeid. J 

Jolien Fokkens       www.devuurtoorn.nl           BEILEN