Lotte heeft 2 huizen...

Vorige week kreeg ik een bezorgde moeder op gesprek. Haar dochtertje Lotte is nu bijna 4 jaar. Nog eventjes en ze mag naar de basisschool. Ze is een enthousiaste, vrolijke, leergierige jonge dame, sinds geruime tijd zindelijk en ze verheugt zich enorm op haar eerste schooldag. Haar ouders zijn gescheiden, zij was destijds bijna 1 jaar. Haar vader en moeder hebben een co-ouderschap en gaan vriendschappelijk met elkaar om.

Vader heeft sinds een paar maanden een nieuwe relatie. Zij heeft 2 kinderen (4 en 8 jaar) en zijn de meeste tijd bij hun moeder. Lotte gaat graag naar haar vader en zijn nieuwe vriendin, vind het leuk om met haar ‘nieuwe’  zusjes te spelen.

Moeder heeft al ruim 2 jaar een relatie. Samen hebben ze een 3 maanden geleden een zoontje gekregen. De zwangerschap verliep problematisch en moeder moest opgenomen worden met een zwangerschapsvergiftiging. De relatie met haar stiefvader is liefdevol. 

Waarom is moeder dan zo bezorgd? Lotte wordt steeds opstandiger. Ze maakt opzettelijk speelgoed stuk, ze schreeuwt en slaat zelfs af en toe als ze haar zin niet krijgt. Ook naar haar jonge broertje is ze niet lief. Ze duwt en slaat hem. Huilt de kleine, houdt ze haar oren dicht en begint ze hard te schreeuwen. Sinds een klein maandje heeft ze ook weer ongelukjes (zindelijkheid). Moeder denkt dat het probleem bij vader ligt. De problemen zijn namelijk begonnen vanaf vaders nieuwe relatie, die met haar 2 kinderen bij vader in huis is komen wonen. 

Ik vertel moeder dat ik graag met haar in gesprek wil gaan met POPtalk. Zonder (voor-)oordeel! Zo kan ik immers kennis maken met de eigen werkelijkheid van Lotte. Liefst zonder het bijzijn van vader en/of moeder. Bovendien vraag ik of ik het gesprek mag filmen en later (met toestemming van het kind) met haar moeder (en eventueel vader) mag nabespreken. 

Vandaag is het dan zover. Daar is ze dan… Lotte! Een mooie vrolijke blonde jonge dame. Ik heb nog maar net de deur open en krijg van haar een stralende lach. Enthousiast roept ze stuiterend; “Jij gaat spelletjes doen vandaag! Toch? Heeft mama verteld!” Ik geef haar een lach terug en verwelkom haar. “Ja hoor, wij gaan samen met heel bijzondere poppetjes spelen! Wat leuk dat je er bent, Lotte!”

Wij nemen afscheid van mama, gaan in de koelkast opzoek naar wat te drinken en nemen plaats op de bank in mijn praktijk. Ze neemt de hele praktijk in zich op. “Welk spelletje gaan we doen?”, vraagt ze. “Wij gaan met deze poppetjes spelen samen. Lijkt je dat leuk?” Enthousiast springt ze weer van de bank. “Die poppetjes ken ik! Mijn zus heeft die ook! … Maar ik mag daar niet mee spelen!” Ze trekt er een boos gezicht bij. “Oh, bij mij mag dat wel!”, laat ik haar weten. Trots helpt ze mij de 2 huisjes en de bakjes met playmobil poppetjes en figuurtjes op de tafel te zetten. Dan klimt ze weer op de bank en met volle overgave stort ze zich op de playmobil poppetjes. Ze graait letterlijk in de bakjes. Sommige poppetjes haalt ze eruit en bekijkt ze nauwkeurig om ze vervolgens naast de bakjes te zetten op de tafel. Ze is helemaal in gedachten en ik laat haar. Opeens vraagt ze of ze ook met de huisjes mag spelen. Ze neemt één huisje en plaatst dit voor haar neer. Ze neemt een politie-poppetje en een prinses met een groot hartje op haar jurk.  Grabbelend tussen al die poppetjes neemt ze een kindje en nog een groter poppetje (haar zusjes vertelt ze mij) en zet deze gezamenlijk bij elkaar in het huisje. “O…We vergeten Mies”, roept ze. “ Wie is Mies?”, vraag ik. “Mies is de poes”. Samen gaan we op zoek naar een poes die een beetje lijkt op Mies. Ze kijkt trots naar het huisje. “Kijk dit is het huis van papa!” Ze vertelt me enthousiast dat haar stiefmoeder heel erg lief is (vandaar ook het hartje op haar jurk). Ze vertelt over haar zusjes,  de speeltuin waar ze regelmatig heen gaan en over hun vakantie in Frankrijk. Ze springt alle kanten op, de poppetjes springen mee. Opeens realiseert ze zich dat ze zichzelf vergeten is. Ook nu weer zoekt ze een meisjespoppetje en plaats deze bij het gezin.

Het andere huis is nog leeg. Ik zie haar blik naar dat huisje gaan en vraag haar wie daar zou kunnen wonen. Haar blik gaat van het ene huis naar het andere. “Dat is het huis van mama”. Ook nu hoef ik niets te vragen en zie haar grabbelen tussen de playmobil poppetjes. Ze pakt het ene poppetje na de ander, sommige gooit ze snel terug in de bak, andere zet ze naast het bakje terug. “Kan ik je helpen”, vraag ik aan haar. “Ik kan mama niet vinden”, roept ze en grabbelt verder. “Hier is ze”, zegt ze zichtbaar opgelucht. “Deze heeft een mooie jurk!” Snel pakt ze een ‘papa’ en een baby. Ze zet ze samen in het tweede huisje. Ik vraag aan haar wie ze zijn. Het zijn haar moeder, haar stiefvader en haar broertje. Plots grabbelt ze weer in het bakje en kiest weer een baby-poppetje. “Dit is Lotte!”, zegt ze. Ze blijft staren naar de huisjes. De vrolijke, enthousiaste verhalen zijn verdwenen, net als de twinkel in haar ogen. Dan haalt ze de baby (broertje) samen met haar mama uit het huis en zet ze een stukje verderop. Haar stiefvader draait ze weg van haar. Ik bekijk het tafereel en vraag aan haar waar mama naartoe gaat met haar broertje. “Mama is ziek! Mama moet naar de dokter in het ziekenhuis”!, zegt ze.

Wat ze me nu vertelt, raakt mij diep. Zij is ervan overtuigd dat mama heel ziek is, net als haar broertje. Ze moeten volgens Lotte heel vaak naar het ziekenhuis. Zij blijft dan alleen achter met haar stiefvader die geen oog voor haar heeft (in haar beleving). Ze lijkt niet te weten waarom.

Samen zetten we mama en haar broertje weer terug in het huisje. Haar broertje leggen we in bedje. Hij is moe. “Mag ik hier een foto van maken?”, vraag ik haar. Dat mag en ik beloof haar deze meteen naar mama door te sturen. Trots kijkt ze naar de poppetjes. “Zo, welk spelletje gaan we nu spelen?” 

Lotte wat heerlijk om met jou te mogen werken. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende keer. Want ik heb nog een hoop te ontdekken, samen met jou! 

Sylvia van Kempen www.kindofcoaching.nl

poptalk@kindofcoaching.nl