Ik kan het niet!

Ik kan het niet!

 Rosa is een leuk, aardig, creatief meisje van 6 uit groep 2. Ze is heel sociaal, heeft een sprankelende persoonlijkheid, raakt niet gauw gefrustreerd en heeft een positieve houding in het leven. Ze is gewoon super leuk, heeft een rijke verbeelding, ze kan diep nadenken en kan goed verbanden leggen. Ze heeft inzicht in haar eigen emoties en de emoties van anderen, en lijkt erg vindingrijk in het oplossen van problemen.  Rosa denkt in beelden in plaats van woorden. Ze zegt: "Ik heb een scherm in mijn hoofd dat werkt als een film.” 

Na een paar maanden in groep 2 gaat het echter mis. De juf weet niet zo goed wat ze met Rosa aan moet. Rosa heeft moeite met luisteren, ze zit vaak te dagdromen en kan de meeste taken niet afkrijgen.  Ze worstelt met het inplannen van tijd en ze laat niet altijd zien wat ze weet. Ze heeft een slecht handschrift en raakt gefrustreerd met schrijfopdrachten. Ze is verbaal sterk, maar heeft moeite om woorden op papier te zetten. Ze bereikt dan wel de juiste conclusies, maar kan de stappen niet laten zien. 

Rosa heeft moeite met handschrift, schrijven en ook met lezen (in het Amerikaanse schoolsysteem beginnen kinderen al vroeg met het lees- en schrijfproces. Red) . Ze raakt gefrustreerd en krijgt meer en meer last van woede aanvallen. Ze wil zich niet meer inzetten voor school en lijkt het op te geven. Rosa wordt naar mij verwezen.  Ik werk op een Internationale School in Kenia als “Occupational Therapist (vergelijkbaar met Ergotherapeute) en “Learning Support Teacher” (vergelijkbaar met Remediërend onderwijs) en Davis Counselor.   

De juf vraagt of ik Rosa kan helpen bij:

  1. Instructies volgen
  2. Aandacht richten
  3. Werk opdrachten af maken

Na een intake gesprek met de ouders van Rosa en een aantal testen en observaties is het duidelijk dat Rosa veel baat zal hebben bij het helpen bewust worden van haar leerstijl, reflex-integratie, oefeningen ter bevordering van haar coördinatie, spierspanning, fijne motoriek, vastleggen van dominantie en visuele perceptie. Therapie zal vooral gericht zijn op de onderliggende bouwstenen voor het leren, maar we gaan ook aan de slag met het Davis (SM) Dyslexie Lees Programma om snel vooruitgang te boeken in het lezen. Na 3 maanden leest Rosa op niveau, kan ze haar aandacht richten en gaat het een stuk beter. Alleen het schrijven is nu een groot probleem geworden. Rosa laat weer gedrag zien van onmacht, frustratie en woede. 

Na een aantal weken is er nog niet veel verbetering. We hebben van alles geprobeerd, maar het lijkt niet echt te helpen. Totdat ik bedenk POPtalk in te zetten om erachter te komen waar de schoen wringt. 

Hoe komt het dat er zo veel vooruitgang geboekt is met lezen in een korte tijd, maar het schrijven niet wil lukken?

Eerst gaan we op zoek naar het gevoel. 

Rosa:  “Ik voel me moe en heel erg verdrietig wanneer ik moet schrijven. Ik doe zo mijn best, maar ik val al zowat om als ik eraan denk. De kleur die erbij past is bruin. Ik voel me verdrietig in mijn buik en ik moet gewoon gapen als ik moet beginnen.”

Daarna vraag ik of ze dat gevoel zou willen veranderen. Ze zegt meteen ja. Ze zou heel graag blij willen zijn, rechtop zitten en de kleur roze willen voelen. Gemotiveerd zijn, en blij zijn in je buik leek haar wel wat. Ze mag dat gevoel op de tekenpop gaan maken. Zo ziet het eruit! 

Daarna gaan we over tot het bepalen van de gedachten die dit gevoel veroorzaken en we proberen erachter te komen waarom ze stagneert in het leren schrijven. De theorie van Byron Katie kan ons hierbij helpen. Katie heeft 4 vragen ontwikkeld om tot zelfrealisatie te komen. Voor Rosa zag het er zo uit: 

 1.Welke gedachte heb je als je je bruin, verdrietig en moe voelt? 

Rosa: “Het is te veel werk, ik kan het niet.”

Ik: “Is dat echt zo?”

Rosa:  “Ja, het is zo.”

2. Ik: “Kan je dat bewijzen?”

Rosa: “Ja, je ziet het toch. Het lukt niet. Ik kan niet schrijven, het lukt niet.”

3. Dan vraag ik: “Hoe reageer je wanneer je deze gedachten/gevoelens ervaart?”

Rosa: “Ik kan niks, ik kan niet aardig zijn, ik ga dan heel dwars doen. Dan ben ik verdrietig. Dan doe ik niet meer mee.”

Ik: Kan je een goede reden bedenken om aan deze gedachten vast te houden? ”Do you have a good reason to cling to this thought?”

Rosa: “Ik weet het niet.”

4. Wie zou je zijn zonder die gedachte?

Rosa:  “Net als Sophie. Sophie kan zo goed schrijven, en lezen en ze probeert het altijd weer opnieuw. Ik wil zijn zoals Sophie, mijn vriendinnetje die alles kan.”

Ik: “Hoe zou je leven zijn zonder de gedachten dat je niet kan schrijven en dat Sophie alles beter kan?”

Rosa: “Beter”

Ik: “Kan je deze gedachte omkeren: ik kan het niet en Sophie kan alles beter?”

Rosa: “Ik denk het wel... schrijven is best moeilijk, maar ik kan het. En Sophie kan niet alles beter dan ik. Dat is niet waar.” 

Daarna lezen we het boek van Byron Katie: Tijger, tijger is het waar?

POPtalk heeft het mogelijk gemaakt om tot de essentie te komen. Voor Rosa om te ontdekken dat haar eigen overtuigingen haar in de weg kunnen zitten. Het was niet van de ene dag op de andere opgelost, hierna hebben we nog heerlijk kunnen werken aan het verbeteren van handschrift via de Davis (SM) handschrift programma en andere technieken. Maar Rosa had er zin in, en ze ging oefenen. Ze zei zelfs dat ze schrijven leuk vond! 

Aan het eind van het jaar schreven haar ouders een brief waarin stond dat Rosa beter in haar vel zat, dat ze nog maar heel zelden nog een woede-uitbarsting had, dat ze niet meer gefrustreerd was, en dat ze niet meer zoveel moeite had met schrijven en haar handschrift ook nog eens goed te lezen was. Door de coaching en therapie kan ze zich ook goed focussen en haar gedachten richten op een taak. Wat een heerlijk bericht!   

Rosa is verhuisd, ze woont nu in Amerika, maar ik weet zeker dat het goed met haar gaat!

Marieke Haak Daviscounselor en POPtalktrainer te Nairobi/Kenia